Do szablonu +18.png
Uwaga!
Ta strona może zawierać treści nieodpowiednie dla młodszych widzów takie jak: wulgarny język, brutalne obrazki lub podteksty seksualne. Jeżeli masz co najmniej 18 lat, lub mocniejsza treść nie robi na tobie wrażenia, możesz bez problemu przeglądać tą stronę. W przeciwnym wypadku, powinieneś ją zamknąć.
Disambig.svg Nazwa tego hasła odnosi się do więcej niż jednego pojęcia.

Zobacz inne pojęcia – Drakula


Jesteś głupcem tworzącym niewolników, którzy wykonują za ciebie całą brudną robotę. Tchórzliwy, niekompetentny i niezdolny do zrobienia czegokolwiek na własną rękę. Nie jesteś godny najniższych sfer piekła!

—Alucard


Alucard (アーカード Ākādo) – główny protagonista i antybohater w serii Hellsing. Jest najpotężniejszą bronią Organizacji Hellsing, która działa przeciwko wampirom i innym siłom nadprzyrodzonym. Alucard nie jest zwykłym wampirem; Sugerowano, że jest on najpotężniejszym żującym wampirem i może być najpotężniejszą postacią w serii.

W japońskiej wersji językowej głosu użyczył mu Jôji Nakata, a w wersji angielskiej Crispin Freeman.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Alucard był kiedyś znany jako hrabia Drakula, znany również jako Wład III Dralula, syn Włada II Drakuli. Urodzony w 1431 roku, później znany był jako Wład Palownik przez Turków, zdobywając przerażającą reputację na całym świecie. Jest prawdopodobnie pierwszym wampirem, jaki kiedykolwiek istniał.

Okazuje się w retrospekcji Alucarda w rozdziale 70 z Hellsing, że został zniewolony przez zdobywców Imperium Osmańskiego, gdy był dzieckiem. Kiedy został wojewodą wołoskim, rozpoczął totalną wojnę z Turkami, która zniszczyła obie strony. Ostatecznie jego oddziały zostały pokonane, jego ludzie zostali zabici, a jego ojczyzna została spalona. Sam Wład miał zostać stracony. Jednak zanim został ścięty, pił krew z pola bitwy i stał się prawdziwym wampirem. Kiedy przyjął moce ciemności, srebrny krzyż, który zawsze nosił przy sobie, roztrzaskał się. Wieki później, w 1897 roku, Abraham Van Hellsing, Arhur Holmwood, Quincey Morris i Jack Seward (Jonathan Harker, ostatni członek ich grupy, został pominięty w wersji Hellsing) byli w stanie pokonać hrabiego Drakulę i zabić tych, którzy mu służyli.

Teraz nosi nowe imię, Alucard, jak mu podarował Arhur Hellsing, ojciec Integry. Alucard wraz z 14-letnim Walterem C. Dornezem zostaje wysłany na misję do Warszawy, aby zatrzymać program produkcji wampirów organizacji Millennium. Dziesięć lat później, w 1969 roku, Alucard został uwięziony w lochu w posiadłości Hellsing przez Artura. Według Sir Hugha Ironsa, Artur Hellsing doszedł do wniosku, że Alucard był "zbyt potężnym lekiem, którego można użyć jako czegoś więcej niż okazjonalnego leku".

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd [edytuj | edytuj kod]

Tak jak większość wampirów, Alucard wygląda młodo ze względu na jego nieśmiertelność. Jego oczy są krwisto czerwone. Długość jego włosów zmienia się w zależności od uwalnianych przez niego form, czasem są krótkie, a czasem sięgają do kolan. Zazwyczaj jest ubrany w klasycznym wiktoriańskim stylu. Ma garnitur koloru węgla drzewnego, skórzane buty, ekstrawagancki, czerwony krawat i długi, czerwony płaszcz. Często nosi też czerwony kapelusz oraz okrągłe, pomarańczowe okulary. Nosi również białe rękawiczki, na których są znaki pentagramów.

Okazuje się, że jego ubranie jest częścią jego fizycznej postaci, ponieważ kiedy się regeneruje, to jego ubrania także się naprawiają. Można to zaobserwować na przykład, gdy ghoule strzelają w Alucarda masą pocisków i pozostawiają wiele dziur na jego ciele, a on regeneruje się, przywracając do poprzedniego stanu również swoje ubrania.

Jego ubranie jest bardzo podobne do ubrania Abrahama Van Hellsinga, co widać w retrospekcji/koszmarze Alucarda.

Osobowość [edytuj | edytuj kod]

Alucard walczy ze szczególnym okrucieństwem oraz szaleństwem, upokarza i niszczy przeciwników w drobny mak. Jednakże nie można powiedzieć, że nie ma w nim ani krzty człowieczeństwa, jest w stanie czasem nawet uronić łzę. Alucard jest bardzo egoistyczny i arogancki ze względu na swoją nieśmiertelność i potęgę. Zazwyczaj patrzy z pogardą na swoich przeciwników i w ten sposób też się do nich zwraca. Często pozwala im na zadanie sobie (pozornie) śmiertelnych obrażeń. Alucard z reguły nie zabija w zwykły sposób oponentów, on ich po prostu niszczy. Przykładem tego jest walka z Lukem Valentine, w której Alucard miał zwycięstwo na wyciągnięciu ręki i zmienił się w piekielnego psa, potem pokonał Luka w bardzo bezlitosny i okrutny sposób, kończąc na pożarciu go.

Jednakże nawet mimo jego niesamowitych mocy, Alucard daje się czasem zaskoczyć, głównie przez swoją arogancję. Podczas pierwszego spotkania z Alexandrem Andersonem, wydawało się już, że Alucard bardzo łatwo go zabił, ale został zaatakowany z zaskoczenia, gdy Anderson się zregenerował. Alucard był też głęboko rozczarowany, gdy okazało się, że Luke wcale nie jest tak dobrym przeciwnikiem. W anime wydawał się zainteresowany znalezieniem godnego przeciwnika. W anime jednak mówi, że chciałby znaleźć przeciwnika będącego człowiekiem z wielką siłą woli, który by go pokonał. Ostatecznie Alucard stwierdza, że „ten, który pokonuje potwora, zawsze musi być człowiekiem”.

Pod jego zarozumiałością i arogancją kryje się głęboki smutek i zazdrość do ludzi o to, że oni umierają i przenoszą się do następnego życia, podczas gdy on umrzeć nie może i musi stąpać po ziemi aż do ostatniego dnia wieczności. Wyraźnie widać, że żałuje swojej decyzji stania się nieśmiertelnym wampirem i odczuwa wielki szacunek do ludzi, którzy mają siłę na to, aby przetrwać starość oraz śmierć. Wszystkie te uczucia widać w poszczególnym momentach serii, np. gdy Alucard mówi Królowej, że według niego jest tą samą osobą, co 50 lat temu i jest teraz naprawdę piękna. Innym przykładem jest scena, w której Anderson wbija sobie w serce Gwóźdź Heleny, popełniając ten sam błąd co Alucard. Jeszcze innym przykładem jest Alucard mówiący odmłodzonemu Walterowi (który okazał się zdrajcą), że jego stare i pomarszczone ciało było o wiele piękniejsze. Alucard jest także zdolny do czułości i przywiązywania się do ludzi, co widać w jego relacjach z Victorią Seras i Integrą.

Galeria[edytuj | edytuj kod]


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.