Sadomasochiści

Uwaga! Ta strona może zawierać treści nieodpowiednie dla młodszych widzów takie jak: wulgarny język, brutalne obrazki lub podteksty seksualne. Jeżeli masz co najmniej 18 lat lub mocniejsza treść nie robi na tobie wrażenia, możesz bez problemu przeglądać tę stronę. W przeciwnym wypadku powinieneś ją zamknąć.

Sadomasochistyczni złoczyńcy lubią zadawać ból innym i sobie. Najczęściej zdarza się to złoczyńcom, którzy są maniakami seksu; złoczyńcom, którzy błagają bohaterów, aby ich pokonali dla dreszczyku emocji; złoczyńcom nienawidzącym siebie/będących nihilistami/będących samobójcami; złoczyńcom którzy wykorzystują ból jako mechanizm radzenia sobie; lub może dwóm lub więcej złoczyńcom, którzy karmią się bólem drugiej osoby i utrzymują okoliczności z wzajemnej potrzeby. Przykładem jest Beavis, który odciął sobie palec piłą stołową i śmiał się przez większość odcinka, ponieważ był cały we krwi, palec odciął się nawet po raz drugi, gdy dłubał nim w nosie, a on nadal się śmiał (jest to też przejaw sadyzmu).

To nie jest dokładnie choroba psychiczna, ponieważ nawet osoby zdrowe na umyśle mogą świadomie uprawiać BDSM, dobrowolne akty seksualne, w których „ranią się nawzajem dla zabawy”. Ta kategoria będzie obejmować złoczyńców takich jak wspomniani powyżej, a także całkowicie brutalnych gwałcicieli, którzy zrobią niewyobrażalne rzeczy swoim ofiarom I sobie samym. Jeśli złoczyńca ma po prostu fetysz na punkcie cieszenia się ogólnie swoim bólem (np. Rose Armitage i Dio Brando), nie kwalifikuje się.

Podobnie, jeśli złoczyńca niechętnie zadaje sobie normalny ból z powodu odrzutu lub ze złości, zwłaszcza jeśli zamierza i/lub miał zamiar rzutować go na innych, nie zalicza się. Zwłaszcza w tym drugim przypadku oznacza to wyłącznie sadyzm.

Złoczyńcy, którzy sarkastycznie proszą bohatera, aby ich zabił lub skrzywdził, nie chcąc, aby to zrobił, również się nie liczą (np. Clayton z Disneya).

Ważna uwaga: Nie dodawaj „sadystów” do tej kategorii, ponieważ sadystyczni złoczyńcy czerpią przyjemność tylko z bólu zadawanego innym ludziom, lecz sami nie lubią być ranieni. Sadomasochiści nie tylko lubią zadawać ból; czerpią z tego przyjemność i cieszą się z jego otrzymywania tak samo, jak z zadawania go innym. Różnią się również od masochistów, którzy czerpią przyjemność tylko z otrzymywania bólu, a nie zadawania go innym. Zatem te dwie kategorie nie mogą się na siebie nakładać.

Bardzo rzadko ci złoczyńcy są tchórzami ze względu na niezwykle autodestrukcyjną naturę sadomasochizmu, ale nie jest to niemożliwe. Niektórzy z nich mogą lubić dreszczyk emocji związany z byciem zranionym, ale wpadną w autentyczną panikę, jeśli zdadzą sobie sprawę, że umrą lub doznają trwałego urazu ORAZ będą wiedzieć, w co się pakują, ale nie odwrócą się, dopóki nie będzie za późno.