Złoczyńcy Wiki
Advertisement
Złoczyńcy Wiki


Czy możesz spojrzeć na mnie, a nawet pomyśleć o mnie?

—Upiór w operze.

Słyszałem, że nie wierzysz w duchy! (Strach na wróble: Duchy?!) Jak i w Upiora w operze!

—Upiór straszący Stracha na wróble.


Upiór w operze - tytułowa postać wywodząca się z powieści nieżyjącego już Gastona Leroux z 1910 roku, zatytułowanej Le Fantôme de l'Opéra (Upiór w operze). Jest tytułowym głównym bohaterem, a także tytułowym głównym antagonistą opowieści i jej muzycznych adaptacji o tym samym tytule.

Wcielił się w niego zmarły Lon Chaney w filmie z 1925 roku, nieżyjący już Claude Rains w filmie z 1943 roku, zmarły Herbert Lom w filmie z 1962 roku, zmarły William Finley w filmie z 1974 roku, Robert Englund w filmie z 1989 roku, Julian Sands w filmie z 1998 roku i Gerard Butler w filmie z 2004 roku.

Biografia

Powieść

W oryginalnej powieści podano niewiele szczegółów dotyczących przeszłości Erika, chociaż w całej książce nie brakuje wskazówek i implikacji. Sam Erik ubolewa nad faktem, że jego matka była przerażona jego wyglądem, a jego ojciec, mistrz murarski, nigdy go nie widział. Okazuje się również, że „Erik” nie było w rzeczywistości jego imieniem z urodzenia, ale takim, które zostało nadane lub znalezione „przez przypadek”, jak mówi sam Erik w pracy. Leroux czasami nazywa go „głosem mężczyzny”; Erik określa się również jako „Upiór w operze”, „Anioł muzyki” i bierze udział w maskaradzie jako Czerwona Śmierć. Większość historii bohatera została ujawniona przez tajemniczą postać, znaną w większości powieści jako Pers lub Daroga, który był szefem lokalnej policji w Persji, podążając za Erikiem do Paryża; inne szczegóły omówione są w epilogu powieści, np. jako miejsce jego urodzenia podaje się małe miasteczko poza Rouen we Francji.

Urodzony potwornie zdeformowany, jest „przedmiotem horroru” dla swojej rodziny, w wyniku czego jako młody chłopak ucieka i wpada na grupę Cyganów, i dzięki nim zarabia na życie jako atrakcja w freak show, gdzie jest znany jako „Le Mort Vivant” („Żywy trup”). Podczas pobytu Erik staje się wielkim iluzjonistą, magikiem i brzuchomówcą. Jego reputacja dzięki tym umiejętnościom i nieziemskiemu głosowi szybko się rozprzestrzenia, a pewnego dnia handlarz futrami wspomina o nim szachowi Persji.

Po ucieczce z nakazu egzekucji szacha, Erik znajduje miejsce do życia pod wciąż budowaną Operą Paryską. Po ukończeniu opery Erik planował wycofać się do swojego legowiska i „nigdy się nie obudzić”. Jednak w trakcie powieści zakochuje się w Christine Daae i porywa ją. Kochanek Christine, Raoul, szuka jej z pomocą przyjaciela Upiora, Persa. W ramach umowy Upiór zgadza się uwolnić Raoula, aby Christine wyszła za niego za mąż. Upiór nie dotrzymuje swojej części umowy i trzyma Raoula jako zakładnika.

Po powrocie do Christine pomaga mu zdać sobie sprawę z błędu jego postępowania. Następnie Erik uwalnia Christine, aby była z Raoulem. Christine obiecuje wrócić, aby pogrzebać upiora po jego śmierci. 3 tygodnie później Erik umiera, a Christine dotrzymuje obietnicy, chowając Erika wraz z pierścionkiem, który jej dał.

Musical

Fabuła adaptacji muzycznej z 1986 roku dość dokładnie odzwierciedla historię powieści, z niewielkimi zmianami. Fabuła musicalu, podobnie jak powieści, obraca się wokół miłości Erika do Christine i jego wysiłków, by być z nią. Podobnie jak powieść, musical kończy się, gdy Upiór uświadamia sobie swój błąd i pozwala Christine i Raoulowi być razem. Jednak inaczej niż w oryginalnej powieści, pod koniec musicalu Upiór nie umiera: po opuszczeniu go przez Christine po prostu opuszcza swoje legowisko i znika, pozostawiając za sobą swoją maskę.

Film z 1989 roku

Główny artykuł: Upiór w operze (1989)

Advertisement